Βασιλιάς ή Πρόεδρος Δημοκρατίας;

του Γιώργου Σταφυλά

Κάθισα προχθές και παρακολούθησα ξανά την συνέντευξη που ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε δώσει στον Σκαι στην εκπομπή των δημοσιογράφων Κοσιώνη-Παπαχελά το καλοκαίρι του 16 Γιατί τώρα;γιατί ξανά; Η απάντηση βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο αυτού του κειμένου. Η συνέντευξη ηταν αρκετα μεγάλη ομολογώ ωστόσο πως δεν εντυπωσιάστηκα. Οι ερωτήσεις πάνω κάτω ήταν αρκετά προβλέψιμες εκτός από μία που την είχε κάνει η Σία Κοσιώνη : Γιατί πιστεύετε ότι η μοναρχία στην Ελλάδα δεν λειτούργησε ποτέ ενωτικά ,όπως στις άλλες χώρες τις Ευρώπης.

Ο Κωσνταντίνος δεν απάντησε ,αρκέστηκε μόνο στο να πει ότι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι διαφορετικά. Ουσιαστικά απέφυγε ν απαντήσει επειδή αν απαντούσε θα έπρεπε να θίξει τον πυρήνα του προβλήματος της μοναρχία στην Ελλάδα και τελικά θα έπρεπε να γυρίσει πολύ πίσω στην ιστορία για να αποδειχτεί ότι η Ελλάς δεν ήταν ποτέ ανεξάρτητη χώρα και ο Βασιλεύς της ήταν δοτός και τοποτηρητής ουσιαστικά Βρετανικών συμφερόντων.

Θεωρητικά η Βασιλεία ειναι το πιο απλό και το πιο τέλειο πολίτευμα. Ο Βασιλεύς ασκεί την ενός ανδρός αρχή χωρίς να παρεμβάλλονται μεταξύ αυτού και των υπηκόων το τέρας της γραφειοκρατίας και ο λαβύρινθος των αρμόδιων υπηρεσιών ενός σύγχρονου κράτους . Θεωρητικά στην Μοναρχία οποιοσδήποτε υπήκοος τους Βασιλέως έχει το δικαίωμα να μεταφέρει το αίτημα του σε ακρόαση στον Βασιλέα. Η βασιλεία όμως είναι το τελειότερο πολίτευμα εφόσον ο Βασιλεύς ειναι σοφός. Στην πράξη αυτό δεν μπορεί να εξασφαλιστεί .Τα πολιτεύματα λοιπόν εφευρέθηκαν ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να διασφαλιστεί η μεταβίβαση σοφίας από την μια βασιλικής γενιά στην άλλη. Αντιθέτως στις περισσότερες των περιπτώσεων οι βασιλείς ήταν εντελώς ακατάλληλοι.

Ιστορικά η νομιμοποίηση της Βασιλείας προέρχεται από τoν Θεό και την θρησκεία. Κατά τους ηρωικούς και αρχαϊκούς χρόνους οι βασιλείς της Ελλάδος ήταν απόγονοι ηρώων και ημίθεων. Στην Ρωμαϊκή περίοδο οι αυτοκράτορες ανήγαγαν τον εαυτό τους σε θεότητα για να ισχυριστούν ότι έχουν θεία νομιμοποίηση . Στο Βυζάντιο οι αυτοκράτορες ήταν απόγονοι του Μέγα Κωνσταντίνου που πήρε την έγκριση από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό με το όραμα πριν τη μάχη των Μεδιολάνων.Στην δύση ο Καρλομάγνος στέφθηκε από τον Πάπα.

Οι βασιλικές δυναστείες της Ευρώπης είχαν την έγκριση από το Βατικανό. Αν δεν την είχαν τότε έχαναν κάθε κύρος. Η Ελλάς όμως ως κρατική οντότητα δεν υπήρχε από το 146 πχ. Όταν με την επανάσταση σχηματίσθηκε ένα μικρό και θνησιγενές ελληνικό κράτος και μετά την δολοφονία του πρώτου μας κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, οι μεγάλες δυνάμεις έσπευσαν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία μας και την ασφάλεια μας με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1832 .

Βάσει του πρωτοκόλλου του Λονδίνου οι μεγάλες δυνάμεις έλυσαν το πρόβλημα »διακυβέρνηση της Ελλάδος » αναγορεύοντας τον ανήλικο Όθων -υιό εξαιρετικού φιλέλληνα Βαυαρού βασιλιά- σε βασιλιά της Ελλάδος .Στην συνέχεια και επειδή ο Όθων προσπάθησε στην εξωτερική του πολιτική να κάνει ανοίγματα προς την Ρωσία οι δυνάμεις και κυρίως η Αγγλία έπαυσαν τον Όθωνα και έφεραν το 1863 τον Δανό πρίγκιπα της δυναστείας Γλύξμπουργκ Γεώργιο. Αρα από την αρχή αυτό ήταν το πρόβλημα της βασιλείας στην Ελλάδα: ήταν δοτή.

Ο βασιλεύς ήταν τοποθετημένος από τους Αγγέλους . Η νομιμοποιητική αρχή του πολιτεύματος δεν ήταν ο θεός αλλά η Αγγλία. Επιπλέον ο Βασιλεύς δεν ήταν καν Έλλην και πολλές φορές δεν αισθανόταν κανένα ιδιαίτερο ψυχικό δεσμό με τους υπηκόους του. Η βασιλεία λοιπόν ήταν εξαρχής διχαστική διότι θύμιζε στους Έλληνες ότι δεν είμαστε ανεξάρτητο κράτος αλλά αντιθέτως κάποιοι άλλοι τοποθέτησαν τον Βασιλιά για να εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.

Αν μελετήσει κανείς την Ελληνική ιστορία θα διαπιστώσει ότι η Βασιλική οικογένεια υπήρξε πάντοτε πιστή στους Άγγλους – στους οποίους χρωστούσε το αξίωμα – και αργότερα στους Αμερικανούς. Μόνον ο Κωνσταντίνος Α, ο στρατηλάτης των Βαλκανικών, τόλμησε να ξεφύγει απόν την Αγγλογαλλική πατρωνία και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ιστορικά υπήρξε ο πιο αγαπητός απ όλους. Ο μόνος που έμεινε στην συνείδηση του Έλληνα . Ακόμα όμως και αυτός δεν μπόρεσε να αποφύγει τον διχασμό καθώς είχε φανατικούς πιστούς αλλά και ορκισμένους εχθρούς.

H κεντροδεξιά-γεναρχης της οποίας υπήρξει το Λαϊκό κόμμα του Γούναρη- διαχρονικά ταυτίστηκε με την βασιλεία και άρα με την ξενοκρατία ,πάνω σ αυτό χτίστηκε το αφήγημα της αριστεράς στην Ελλάδα. Η κεντροαριστερά-γενάρχης της οποίας υπήρξε το κόμμα φιλελευθέρων του Βενιζέλου- από την άλλη εμφανίζεται ως η παράταξη που διαχρονικά ήθελε εθνική ανεξαρτησία, γιατί από την αρχή ταυτίστηκε με την έκπτωση του Βασιλέως από τον θρόνο. Φυσικά πρόκειται για αφηγήματα καθώς πολλές φορές η κεντροδεξιά εμφανίστηκε με ανέξαρτητη η και αντίθετη από τις δυνάμεις γραμμή, ωστόσο η προπαγάνδα ειναι πιο δυνατή από την ιστορική αλήθεια.

Το ερώτημα τώρα είναι :υπάρχει πολιτειακό ζήτημα στην Ελλάδα. Βεβαίως και υπάρχει είναι η απάντηση.Η πιο σωστά : θα υπάρξει διότι οι πολιτικοί έχουν αποτύχει και το κύρος του προέδρου την δημοκρατίας έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα. Εκτιμώ ότι δεν σώζεται ο θεσμός ακόμα και αν οι πολιτικοί σκεφτούν την ντρίμπλα με την απευθείας εκλογή από τον λαό. Θα έλεγα ότι η συζήτηση για το πολιτειακό κάποια στιγμή θα ανοίξει και θα υπάρξει ρεύμα υπέρ της επιστροφής στην βασιλεία εξ αιτίας της ανικανότητας των πολιτικών και της καταβαράθρωσης του κύρους των θεσμών

Αν ένα δεξιό κόμμα τολμήσει να εκφράσει αυτό το ρεύμα θα πετύχει. Η ΝΔ δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Είναι το κόμμα το οποίο ουσιαστικά κατάργησε την βασιλεία . Θα το κάνει αυτό κάποιο άλλο κόμμα; Θα δούμε. Τίποτα όμως δεν αποκλείει ο -πλέον ευμετάβλητος όλων των λαών- ο ελληνικός, να φέρει με δημοψήφισμα τον Βασιλιά ( όπως το 1920,το1946 και το1935 του 35 ήταν στημένο θα μπορούσε να πει κάνεις αλλά στημένο ήταν και αυτό του 23 που καθαίρεσαι τον Γεώργιο) και μετά απόν δυο δεκαετίες να θέλει πάλι Παπούλια και Παυλόπουλο

Pin It on Pinterest

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com