18.2 C
Athens
Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2021

Buy now

spot_img

Τα Ουδέτερα Φύλα

 

Σύμφωνα με τα πρόσφατα ρεπορτάζ “τον γάμο ομοφυλοφίλων νομιμοποιεί η Μάλτα και στο πλαίσιο αυτό καταργεί όρους που υποδηλώνουν φύλο, αντικαθιστώντας τους με ουδέτερους.Με το νομοσχέδιο καταργούνται όροι που παραπέμπουν στα δύο φύλα, όπως είναι «μητέρα», «πατέρας», «husband» (ο σύζυγος) και «wife» (η σύζυγος) και θα αντικατασταθούν από άλλους, ουδέτερους”. 

Ο πολιτισμικός και αξιακός σχετικισμός χτύπησε και την πόρτα της χώρας μας αφού η «θεία από το Σικάγο» μας ενημέρωσε ότι «στο Αμέρικα εμείς διαθέτουμε τουλέτας αι οποίαι είναι ουδετέρου φύλου». Ποιος μπορούσε να αντέξει τέτοια αισχύνη και τέτοια οπισθοδρομικότητα; Το υπουργείο προοδευτικής μας παιδείας έχει ήδη αντπαντήσει με τις θεματικές εβδομάδες για τις “έμφυλες ταυτότητες».

Ασχέτως εάν αυτός ο μιμητισμός υφίσταται στην Ελλάδα είτε εξαιτίας ενός συνδρόμου κατωτερότητας είτε για λόγους ψηφοθηρίας με στόχο ο ΣΥΡΙΖΑ να υφαρπάξει τις ψήφους ομοφυλοφίλων, τρασέξουαλ κοκ το αποτέλεσμα είναι ένα και μοναδικό: να γίνονται κοινωνικά πειράματα επάνω σe αθώα μυαλά και ψυχές. Πολλές φορές ακούγεται ή καταγράφεται ότι η «επιστήμη δεν έχει ιδεολογία». Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα και ανοησία από αυτό. Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς την ερευνητική διαδικασία γνωρίζει ότι ακόμα και οι επιστήμες που ασχολούνται με την βιολογία και την αθρωπολογία καταλήγουν σε συμπεράσματα τα οποία λανσάρονται ως αντικειμενικά ενώ στην πραγματικότητα οι επιστήμονες που διεξάγουν τις έρευνές τους έχουν – συνειδητά ή ασυνείδητα – καταλήξει από πριν στο ποιο είναι το τελικό τους συμπέρασμα. Πολλώ δε μάλλον στις έρευνες που αφορούν τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες η έννοια «αντικειμενικότητα» σπανίως υφίσταται.

Έτσι, και στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας ή του γενικότερου αυτοπροσδιορισμού της έμφυλης ταυτότητας ενός ατόμου υφίστανται έρευνες που καταλήγουν σε πολύ διαφορετικά συμπεράσματα. Γεννιέται κανείς ομοφυλόφιλος ή γίνεται στην πορεία και εάν γίνεται στην πορεία κατά πόσον αυτό είναι κάτι το επιθυμητό; Κάποιος πολιτικά φιλελεύθερος θα μπορούσε να αντιτάξει ότι η ελευθερία επιλογής είναι το πιο σημαντικό αγαθό σε μία εκπολιτισμένη κοινωνία. Αλλά και από την άλλη, κάποιος συντηρητικός θα μπορούσε να του ανταπαντήσει ότι η ελευθερία επιλογής τελειώνει εκεί που ξεκινά η επιβίωση της κοινότητας αφού εάν δημιουργήσουμε μία κοινωνία η βάση της οποίας είναι η «εκθήλυσνη» τότε κινδυνεύει ακόμα και η δημογραφική της επιβίωση. Καταλαβαίνει λοιπόν ο αναγνώστης εδώ ότι αυτά τα ζητήματα εκτός από τους διαξιφισμούς που δύνανται να προκαλέσουν σε ένα επίπεδο ανάγνωσης των ευρημάτων της βιολογικής επιστήμης εγείρουν και σκληρές φιλοσοφικές ή ιδεολογικής φύσεως διαφωνίες.

Βέβαια ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το πεδίο εξ αρχής αυτός ήταν αφού γνωρίζοντας ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι Συντηρητικός στα κοινωνικά ζητήματα επιθυμούν να προσελκύσουν όλο το ακροατήριό του και τους ψηφοφόρους του αφήνοντάς τον μόνο με το Συντηρητικό κομμάτι της ΝΔ το οποίο έχει έντονες ενστάσεις για την ιδεολογική κατεύθυνση του κόμματος ιδίως μετά από την προσχώρηση της ΔΡΑΣΗΣ.

Σε γενικές γραμμές όμως η πολιτική της «ουδετεροποίησης» του φύλου ενός παιδιού (άφυλα παιδιά) βασίζεται σε νεομαρξιστικής ιδεολογικής προσέγγισης αναλύσεις οι οποίες εκπηγάζουν από την Αλτουσσεριανή ψυχαναλυτική. Τόσο στην Αγγλία, στις ΗΠΑ όσο και στην Σουηδία – την χώρα εκείνη που κάθε πολιτική αριστερής προελεύσεως εφαρμόζεται – δοκιμάζονται κοινωνικά πειράματα όχι απλά στην πλάτη της κοινωνίας, αλλά και στην πιο ευαίσθητη μερίδα της, τα ανήλικα παιδιά. Ουδέτερα φύλα με ανακάλυψη μίας νέας αντωνυμίας που δεν είναι «ο, η», ουδέτερες τουαλέτες στα σχολεία, «ελευθερία» αυτοπορσδιορισμού του φύλου του παιδιού πριν την ενηλικίωση.

Προσπαθούν να δημιουργήσουν ιδιότυπες ολοκληρωτικές, αποστειρωμένες κοινωνίες, όπου υπό την επίφαση της «δημοκρατικής επιλογής» και του «αυτοπροσδιορισμού» τα πάντα θα ρυθμίζονται από το κράτος. Αυτό που σιχαίνονται περισσότερο όμως τα ανελεύθερα καθεστώτα περισσότερο είναι το γέλιο. Όσο θα μπορούμε να γελάμε εναντίον οποιουδήποτε πράγματος μας φαίνεται εξωφρενικό τότε θα γνωριζουμε πως ακόμα είμαστε ελεύθεροι. Και η γελοιοποίηση τέτοιων πρακτικών είναι μία πολύ σοβαρή λύση.

Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης
Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, υποψήφιος Δρ. Γεωπολιτικής και απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έλαβε εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία και Ανάλυση, ενώ έχει διατελέσει επικοινωνιακός σύμβουλος και Campaign Manager. Εργάζεται στον ναυτιλιακό κλάδο. Κατέχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους από το Cardiff University και το Institute of Chartered Shipbrokers με εξειδίκευση στη Ναυτιλιακή Πολιτική και στην επίλυση ναυτασφαλιστικών διαφορών. Είναι Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, στην εφημερίδα Δημοκρατία και επιστημονικός συνεργάτης της μηνιαίας επιθεώρησης «Νέα Πολιτική».

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ακολουθήστε μας

14,052ΥποστηρικτέςΚάντε Like
515ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
325ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
3,480ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Διαφήμιση -spot_img

ΤΑ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ