17.2 C
Athens
Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2021

Buy now

spot_img

Περί της Νέας Δεξιάς

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

 

Ο Έγκελς, εξετάζοντας τον εθνοτικό χάρτη της Ευρώπης το 1859, αναφέρθηκε στις εθνικές κουλτούρες χαρακτηρίζοντάς τες ως θνήσκουσες και ως «εθνογραφικά μνημεία» ενώ προέβλεψε πως σύντομα θα εξαφανίζονταν. Η πραγματικότητα τον διέψευσε κατηγορηματικά. Την ίδια περίοδο αναβίωνε στην Ελβετία η «Eidgenossenschaft» που κατέληξε στην, μετά από αιώνες προσπάθειας, ίδρυση την Εθνικής Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Τον 19ο αιώνα επίσης καλλιεργήθηκε η σύνδεση του ιστορικού μνημείου «Stonehenge» με την Βρετανική αρχαιότητα ως μία προσπάθεια εμπέδωσης της Βρετανικής ταυτότητας. Τον ίδιο δε αιώνα συντελείται η «Γαελική Αναβίωση» που χαρακτηρίζεται από την διττή λατρεία των Κελτών ηρώων και των Χριστιανών ιεραποστόλων υπενθυμίζοντας στους Ιρλανδούς τί θα μπορούσε να είχε επισυμβεί εάν η Ιρλανδική ελευθερία δεν είχε παρεμποδιστεί από τους Νορμανδούς επιδρομείς και από τις κατακτήσεις των Άγγλων προτεσταντών. Παράλληλα, στην Φινλανδία οι ήρωες Βεϊναμόινεν και Λεμινκέικεν απετέλεσαν το πρότυπο που χρειαζόταν η χώρα για τον αγώνα της ενάντια στην Σουηδική πολιτισμική κυριαρχία και την Ρωσσική πολιτική εξουσία.

 

Ο Λένιν αρχικά και ο Στάλιν στην συνέχεια είχαν αντιληφθεί αυτήν την χονδροειδή αστοχία στο ερμηνευτικό σχήμα του Ένγκελς. Έτσι, στο στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο υπήρχε υψηλός βαθμός συγκεντρωτισμού στην Σοβιετική Ένωση με την Μόσχα να κινεί εκ των άνω τους μοχλούς εξουσίας παραγκωνίζοντας τις δημοκρατίες. Ωστόσο, στους τομείς του πολιτισμού και της εκπαίδευσης οι δημοκρατίες που συναπάρτιζαν την ΕΣΣΔ «απολάμβαναν» έναν σημαντικό βαθμό αυτονομίας. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η αμοιβαία ενίσχυση της αφοσίωσης τόσο στο Έθνος όσο και στην Σοβιετική συνομοσπονδία. Ο ιστορικός συμβιβασμός των Κομμουνιστών με τις ανατολικοευρωπαϊκές Εθνικές Ταυτότητες είναι ένα ισχυρό ιστορικό υπόδειγμα του πόσο σημαντική είναι η συλλογικότητα του Έθνους. Ούτε η ωμή βία ούτε η ταξική προπαγάνδα του ερυθρού ολοκληρωτισμού δεν μπόρεσαν να αντιπαρατεθούν σε αυτήν την πραγματικότητα.

 

Και φτάνουμε στην σύγχρονη Δυτική πραγματικότητα. Πριν καλά καλά λήξει ο Ψυχρός Πόλεμος, ξεκίνησε στη Δύση η αντικατάσταση των παλιών ιδεολογιών με μία νέα, την «φιλελεύθερη δημοκρατία», ιδεολογία που εισήχθη στον Λόγο των περισσοτέρων κετροδεξιών και κεντροαριστερών Ευρωπαϊκών κομμάτων. Επέκεινα αυτού, η Εθνική κοινωνία υπονομεύθηκε με τέτοια δυναμική χαρίζοντας την «επιστημονικότητα» της αποδομήσεως στην σοσιαλφιλελεύθερη αριστερά παρακολούθημα της οποίας στην συνέχεια κατήντησε η φιλελεύθερη κεντροδεξιά. Η Εθνική Ταυτότητα υποτίθεται ότι θα αποδομείτο εάν ο άνθρωπος ζούσε με ευμάρεια και θα την αντικαθιστούσε με μία ατομικιστική και με ένα νέο σύγχρονο ομοσπονδιακό και πολυπολιτισμικό «Eurostate» στη θέση του Έθνους – Κράτους.

 

Αποτέλεσμα; Όλα τα κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη έχουν διεμβολισθεί από τα αντίστοιχα κόμματα ταυτότητας της Νέας Δεξιάς που εκφράζουν έντονο σκεπτικισμό απέναντι στην μετανάστευση, στο ανεξέλεγκτο εμπόριο και στην παγκοσμιοποίηση εν γένει. Το NationalFront στην Γαλλία, το FideszParty στην Ουγγαρία και το FreedomParty στην Αυστρία αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται φυσικά και το «φαινόμενο D. Trump».

 

Θα πίστευε κανείς ότι η αντίστοιχη εγχώρια κεντροδεξιά θα είχε λάβει το μάθημά της αφού όλα τα ρεύματα των πολιτικών και οικονομικών τεκταινομένων καταφθάνουν στην «ιθαγενή» και μιμιτισμική πολιτική και οικονομική «ελίτ» τριάντα χρόνια αργότερα. Αντιθέτως όμως παρατηρείται μία στροφή προς το «κέντρο» και μία προσπάθεια εγκόλπωσης της σοσιαλδημοκρατίας.

 

Αποτέλεσμα; Η πρόσφατη ίδρυση της «Νέας Δεξιάς» του Φαήλου Κρανιδιώτη με παρόμοια χαρακτηριστικά των κομμάτων ταυτότητας στην Ευρώπη. Διαβάζοντας δε το πρόγραμμα του νεοσυσταθέντος κόμματος παρατηρεί κανείς με ενδιαφέρον την ιδέα της επανελλήνισης της αστικής τάξης, θυμίζοντας κάτι από το Ιαπωνικό ρεύμα «nihonjirnon» που υιοθετήθηκε από τις επιχειρηματικές ελίτ των μεγάλων Ιαπωνικών εταιρειών οι οποίες επιδίδονται στην προβολή της ιδιαίτερης κοινωνικής κουλτούρας της Ιαπωνίας. Έχει ξαναειπωθεί από αυτήν την στήλη: η φύση απεχθάνεται τα κενά.

 

*Πολιτικός Επιστήμων και Ιδρυτής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

[email protected]

Προηγούμενο άρθροΔεξιά δεν υπήρξε μέχρι σήμερα
Επόμενο άρθροΓιατί Έθνος;
Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης
Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, υποψήφιος Δρ. Γεωπολιτικής και απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έλαβε εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία και Ανάλυση, ενώ έχει διατελέσει επικοινωνιακός σύμβουλος και Campaign Manager. Εργάζεται στον ναυτιλιακό κλάδο. Κατέχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους από το Cardiff University και το Institute of Chartered Shipbrokers με εξειδίκευση στη Ναυτιλιακή Πολιτική και στην επίλυση ναυτασφαλιστικών διαφορών. Είναι Ιδρυτής και Συντονιστής του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, στην εφημερίδα Δημοκρατία και επιστημονικός συνεργάτης της μηνιαίας επιθεώρησης «Νέα Πολιτική».

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ακολουθήστε μας

14,088ΥποστηρικτέςΚάντε Like
505ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
288ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
3,260ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Διαφήμιση -spot_img

ΤΑ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ