Εθνική ανάγκη η πολιτική αλλαγή

Χριστούγεννα του 2014. Η χώρα ζει στον πυρετό της προεδρικής εκλογής. Τότε που απ τη μια ήταν οι «δοσίλογοι» της Μέρκελ και ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κι απ την άλλη οι επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ που θα έσκιζαν τα μνημόνια, θα άλλαζαν την Ευρώπη, θα χόρευαν τις αγορές στο ταψί… Τότε που ένας ετερόκλητος συνασπισμός συμφερόντων καταψήφισε τον Σταύρο Δήμα ως νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας ανατρέποντας την μόλις δυόμιση ετών κυβέρνηση Σαμαρά οδηγώντας τη χώρα σε εκλογές. Σήμερα, τρία χρόνια μετά από την αποφράδα εκείνη ημέρα της καταψήφισης του Σταύρου Δήμα, αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας τον εμπαιγμό τους από μια ομάδα αδίστακτων και ανίκανων ανθρώπων που μπροστά στη δίψα τους για εξουσία οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Σήμερα αντιλαμβάνονται όλοι ότι χάθηκαν τρία πολύτιμα χρόνια μέσα στα οποία η Ελλάδα θα είχε σίγουρα βελτιώσει κατά πολύ την θέση της στην παγκόσμια οικονομία. 

 

Το μνημόνιο θα ήταν παρελθόν, η χώρα θα είχε λάβει την τελευταία δόση των 7,2 δις, θα είχε εισέλθει στην πιστοληπτική γραμμή στήριξης και την ποσοτική χαλάρωση και θα είχε λάβει ρύθμιση για το χρέος. Τα ελλείμματα θα είχαν εξαλειφθεί, το τραπεζικό σύστημα θα ήταν σταθερό και ασφαλές, η οικονομία θα βρισκόταν σήμερα στην τέταρτη συνεχή χρονιά ανάπτυξης, η ανεργία θα είχε μειωθεί σημαντικά, οι φόροι θα συνέχιζαν να μειώνονται κι έτσι ο ιδιωτικός τομέας θα άρχιζε να παίρνει τα πάνω του και η κοινωνία να ανακουφίζεται από τα βάρη. Χάθηκαν όλα αυτά, η χώρα ζημιώθηκε με 100 δις νέο χρέος, ένα νέο μνημόνιο με δυσβάστακτους φόρους ενώ ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά σε ξένα χέρια για 5 δις ευρώ… Κι όλα αυτά για να αναθεωρήσει ο κ.Τσίπρας και οι σύντροφοί του την πολιτική τους κοσμοθεωρία κι από μαρξιστές να γίνουν φιλελεύθεροι;  Για να καταλάβουν ότι ο δρόμος των κακών Σαμαροβενιζέλων ήταν τελικά μονόδρομος; Ότι αν δεν βελτιωθούν πρώτα οι αριθμοί δεν ευημερούν οι άνθρωποι; Ότι οι αγορές δεν πρόκειται να χορέψουν πεντοζάλη όσο κι αν βαρέσει το νταούλι αλλά αυτός θα συμμορφωθεί με τους κανόνες τους;

 

Η μοναδική θετική προσφορά του Αλέξη Τσίπρα στη χώρα και τις επόμενες γενιές είναι ότι αποκάλυψε την ιδεολογική παραφροσύνη, την πολιτική ανεπάρκεια και την ηθική γύμνια της  Αριστεράς. Δεν μπορεί πλέον η Αριστερά να κρίνει τους πάντες και τα πάντα κρυπτόμενη. Δεν μπορεί να υπόσχεται μαγικές λύσεις και σοσιαλιστικούς παραδείσους. Δεν μπορεί να μιλάει για νεοφιλελευθερισμό όταν αυτή κόβει μισθούς και συντάξεις. Δεν μπορεί να μιλάει για αντιαμερικανισμό όταν πηγαίνει στην Ουάσινγκτον και κάνει τεμενάδες στον Τραμπ. Δεν μπορεί να καταγγέλλει τις τράπεζες όταν απελευθερώνει τους πλειστηριασμούς. Δεν μπορεί να κάνει αντιπολεμικά κηρύγματα όταν η ίδια πουλάει όπλα στη Σαουδική Αραβία. Δεν μπορεί να μιλάει για ήθος όταν η ίδια διορίζει αδέρφια και ξαδέρφια των υπουργών της σε δημόσιες θέσεις. Σήμερα η Αριστερά πίνει γουλιά γουλιά το πικρό ποτήρι της εκδίκησης της ιστορίας κάνοντας όλα αυτά για τα οποία κατηγορούσε τους άλλους σχεδόν έναν αιώνα.

 

Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Δεν μπορεί να πορεύεται άλλο στο άγνωστο έχοντας στο τιμόνι ανθρώπους που εδώ και δύο χρόνια πειραματίζονται ασταμάτητα, διαπραγματεύονται αενάως και παλινωδούν συνεχώς μεταξύ φιλελευθερισμού και μαρξισμού. Αυτή η ατέρμονη αβεβαιότητα τραυματίζει καίρια και την οικονομία αλλά και την ψυχολογία των πολιτών. Η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα νέο εθνικό αφήγημα, από ένα πολιτικό σχέδιο που θα δώσει ξανά ελπίδα και προοπτική και θα ενεργοποιήσει τις κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις του τόπου. Που θα πείσει τους πολίτες ότι η μιζέρια δεν είναι η εθνική μας μοίρα κι ότι δεν θα ζούμε πάντα μέσα σε κρίση, σε μνημόνια, σε ύφεση και εποπτεία.

 

Η επόμενη κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να πετύχει. Οφείλει, όχι να κάνει τις αλλαγές που χρειάζονται και ζητούν οι δανειστές χρόνια τώρα αλλά να ανασυγκροτήσει συνολικά τη χώρα και να επανιδρύσει το κράτος. Να ματώσει προκειμένου να σωθεί ο τόπος και να απαλλαγεί επιτέλους από τις συντεχνίες κι όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα που τον κρατούν στο χθες. Να μιλήσει στους δανειστές με σοβαρότητα, ειλικρίνεια αλλά και συγκεκριμένη πρόταση. Να προχωρήσει σε γενναία μείωση του κράτους, αξιολόγηση και ορθή αξιοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων και εξορθολογισμό των κρατικών δαπανών. Σε γενναία μείωση των φόρων του ιδιωτικού τομέα, των ελεύθερων επαγγελματιών και των αγροτών ώστε να αναπνεύσει η ιδιωτική οικονομία, να έρθουν ξένες επενδύσεις, να ανασυγκροτηθεί ο παραγωγικός ιστός. Να σταματήσει την ποινικοποίηση της ιδιοκτησίας. Να επαναφέρει το νόμο και την τάξη, να βάλει φραγμό στην ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών αλλά και την αλόγιστη απόδοση κοινωνικών επιδομάτων σε «ευπαθείς ομάδες» εις βάρος του Έλληνα φορολογούμενου. Το μείζον για τη χώρα δεν είναι πλέον ή έξοδος από το μνημόνιο αλλά η έξοδος απ το σημερινό τέλμα στο οποίο την κρατά καθηλωμένη η κυβέρνηση των τυχοδιωκτών.

Pin It on Pinterest

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com